Kariera

Sprawdź jak może wyglądać Twoja kariera w MDDP. Zachęcamy do zapoznania się z aktualnymi ofertami pracy więcej

13-02-2012
Wypłacając należności licencyjne za granicę, trzeba zgromadzić odpowiednie dokumenty

Przedsiębiorca, który płaci za korzystanie m.in. ze znaków, receptur, urządzeń czy know-how, musi wykazać taką transakcję przed fiskusem. Po spełnieniu pewnych warunków będzie mógł obniżyć podatek do zapłaty

Posłużenie się znakiem towarowym, skorzystanie z receptury, użytkowanie urządzenia przemysłowego, wykorzystanie informacji związanej z doświadczeniem (know-how) przez spółkę z siedzibą w Polsce – gdy prawa tego typu nie są jej własnością – powoduje zazwyczaj konieczność zapłaty wynagrodzenia za prawo do ich wykorzystania. W przypadku gdy płatności tego rodzaju następują na rzecz podmiotów mających siedzibę za granicą, należy pamiętać o prawidłowym rozliczeniu podatku dochodowego z tego tytułu.

Zasady ogólne

Wybrane dochody (przychody) osiągane w Polsce przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych, podlegających w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (tj. niebędących w Polsce rezydentami podatkowymi), co do zasady są opodatkowane 20-proc., zryczałtowanym podatkiem dochodowym (tzw. podatek u źródła). Do tej grupy dochodów zaliczane są m.in. dochody z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how). Do wskazanego zakresu przychodów można stosować zbiorczą nazwę należności licencyjnych.

Obowiązki płatnika

Bartosz Głowacki, doradca podatkowy w MDDP, wyjaśnia, że podatnicy o ograniczonym obowiązku podatkowym nie rozliczają samodzielnie podatku dochodowego od osób prawnych od omawianych dochodów w Polsce. Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm., dalej: ustawa o CIT) nakłada na podmioty wypłacające należności licencyjne za granicę obowiązek pobrania i rozliczenia w Polsce należnego podatku dochodowego. Płatnik podatku wypłacający należności licencyjne przekazuje kwoty podatku w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego właściwego w sprawach opodatkowania osób zagranicznych. W terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym musi też sporządzić i wysłać zarówno do podatnika, jak i urzędu skarbowego informację o dokonanych wypłatach i pobranym podatku (formularz IFT-2R). Analogiczną informację płatnik zobowiązany jest przygotować na pisemny wniosek zagranicznego odbiorcy należności (w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, na formularzu IFT-2).

– Nie zwalnia to jednak wypłacającego ze złożenia informacji rocznej. Zasady dotyczące obowiązków informacyjnych mają zastosowanie także wówczas, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy wypłacający należności nie jest zobowiązany do poboru podatku – stwierdza Bartosz Głowacki.

Ponadto, jak dodaje Anna Skibińska, młodszy konsultant w MDDP, do końca pierwszego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym powstał obowiązek zapłaty podatku, wypłacający należności płatnicy muszą przesłać do urzędu skarbowego, właściwego w sprawach opodatkowania osób zagranicznych, roczne deklaracje sporządzone według ustalonego wzoru, tj. CIT-10Z.

Kluczowe definicje

Domyślna 20-proc. stawka podatku nie zawsze musi mieć zastosowanie.

– Regulacje ustawowe mogą być modyfikowane przez stosowną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska – tłumaczy Bartosz Głowacki.

Większość tego typu umów została sporządzona na podstawie Konwencji Modelowej OECD. Zgodnie z art. 12 tej konwencji należności licencyjne to różnego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami kinowymi, wszelkiego rodzaju patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, lub za korzystanie z doświadczenia zawodowego w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (w zależności od umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania definicja w pewien sposób modyfikowana).

Stawki obniżone

Stosując art. 12 ust. 1 konwencji modelowej, należności licencyjne, powstające w Polsce, wypłacane odbiorcy tych należności posiadającemu siedzibę w drugim umawiającym się państwie, podlegałyby opodatkowaniu tylko w kraju odbiorcy. Eksperci z MDDP zwracają uwagę, że umawiające się państwa mogą w umowach dwustronnych uzgodnić inne reguły dotyczące uniknięcia podwójnego opodatkowania. Jak wskazuje praktyka, wiele umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska, przewiduje prawo do opodatkowania należności licencyjnych także w państwie źródła, przy wskazaniu maksymalnej stawki, gdy uzyskujący dochód jest właścicielem należności.

– Dla zastosowania przepisów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i pobrania od wypłacanych należności licencyjnych podatku u źródła według stawki określonej w umowie (lub niepobrania podatku w państwie źródła) wymagane jest uzyskanie certyfikatu rezydencji spółki otrzymującej należności licencyjne, potwierdzającego rezydencję podatkową w dacie wypłaty należności licencyjnych – podkreśla Bartosz Głowacki.

W przypadku wypłaty należności licencyjnych między podmiotami powiązanymi kapitałowo – jak zaznacza Anna Skibińska – należności licencyjne podlegają obecnie opodatkowaniu obniżoną, 5-proc. stawką podatku u źródła (od 1 lipca 2013 r. będą zwolnione z podatku dochodowego w Polsce) przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek:

● wypłacającym należności jest spółka będąca podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i posiada siedzibę lub zarząd na terytorium Polski,

● odbiorca należności podlega w państwie członkowskim Unii Europejskiej/Europejskiego Obszaru Gospodarczego (innym niż Polska) opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,

● odbiorca należności nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania,

● wypłacający należności posiada bezpośrednio nie mniej niż 25 proc. udziałów w kapitale odbiorcy należności (lub odbiorca należności posiada bezpośrednio nie mniej niż 25 proc. udziałów w kapitale wypłacającego należności lub inna spółka państw UE/EOG podlegająca tam opodatkowaniu całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, posiada bezpośrednio nie mniej niż 25 proc. udziałów w kapitale zarówno wypłacającego, jak i odbiorcy),

● okres posiadania udziałów wynosi co najmniej 2 lata (warunek ten uznaje się za spełniony, nawet jeśli okres posiadania udziałów zostanie spełniony po wypłacie należności licencyjnych),

● posiadanie udziałów wynika z tytułu własności.

Ponadto, dla zastosowania obniżonej stawki (zwolnienia po 1 lipca 2013 r.) podmiot wypłacający należności licencyjne zobowiązany jest do spełnienia obowiązków dokumentacyjnych.

Anna Skibińska dodaje, że wypłacający należności powinien posiadać certyfikat rezydencji odbiorcy należności, a ponadto pisemne oświadczenie odbiorcy należności, że nie korzysta on ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania, a także, że spełniony został – stosownie do okoliczności – warunek posiadania minimalnego wymaganego 25-proc. udziału przez wspólną spółkę dominującą, tak w spółce wypłacającej, jak i w spółce odbierającej należności.

– Niespełnienie warunków dokumentacyjnych powoduje brak podstaw do zastosowania zwolnienia na gruncie ustawy o CIT – ostrzega Anna Skibińska.

Bartosz Głowacki wyjaśnia, że zastosowanie zwolnień lub obniżonych stawek wynikających zarówno z ustawy o CIT, jak i umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zależy od istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego innego niż Polska państwa, w którym podatnik ma swoją siedzibę.

Ważne

Wypłacający należności za granicę, nie musi przesyłać do urzędu skarbowego deklaracji o pobranym podatku (CIT-10Z), jeśli obowiązek poboru podatku nie wystąpi. Natomiast obowiązek informacyjny w tym zakresie musi spełnić zawsze.

Żródło: Dziennik Gazeta Prawna/ Księgowość i Podatki, Ewa Matyszewska

 

lista aktualności