Przymusowa zapłata długu nie oznacza dodatkowego podatku. Inaczej z kosztami egzekucji

Spłata zobowiązania handlowego nie traci związku z działalnością gospodarczą tylko dlatego, że pieniądze zostały wyegzekwowane przez komornika. Tak wynika z interpretacji dotyczącej spółki opodatkowanej estońskim CIT. Jeszcze przed wyborem ryczałtu spółka weszła w spór z niepowiązanym kontrahentem o zapłatę za usługi doradztwa transakcyjnego. Wyrok zasądzający należność uprawomocnił się już w okresie stosowania estońskiego CIT. Spółka nie zapłaciła dobrowolnie, więc komornik pobrał z jej rachunku kwotę główną, odsetki za opóźnienie, koszty procesu i koszty egzekucyjne.

Dyrektor KIS uznał, że kwota główna nie stanowi ani ukrytego zysku, ani wydatku niezwiązanego z działalnością gospodarczą. Dług wynikał z umowy zawartej w celach biznesowych, a wierzycielem był zewnętrzny, niepowiązany kontrahent. Sam sposób zapłaty nie zmienia charakteru zobowiązania. Organ zaakceptował również rozliczenie odsetek za opóźnienie i kosztów procesu (w tym zastępstwa procesowego). Podkreślił, że spory sądowe są elementem ryzyka prowadzenia działalności, a wydatki te wynikały bezpośrednio z rozstrzygnięcia sporu o należność handlową.

Inaczej oceniono koszty egzekucji. Zdaniem Dyrektora KIS powstały one wskutek braku dobrowolnej zapłaty i mają charakter sankcyjny. Nie uznano ich więc za wydatki związane z prawidłowym prowadzeniem działalności. W konsekwencji podlegają opodatkowaniu jako wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą (art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT). Wniosek z interpretacji jest praktyczny: egzekucja nie przekreśla gospodarczego charakteru samego długu, ale dodatkowe koszty komornicze mogą już powodować obowiązek zapłaty estońskiego CIT. Ocena dotyczy przedstawionych w sprawie okoliczności, a nie każdego rodzaju odsetek czy kosztów sporu.

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 października 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.489.2026.1.PC.