Zgodnie z uzasadnieniem projektu nowelizacji ustaw podatkowych w ramach Polskiego Ładu, celem zmian jest usunięcie pojawiających się wątpliwości interpretacyjnych. Chodzi o sposób interpretowania przepisu art. 15c ust. 1 i 14 ustawy o CIT, a więc tego, czy limit odliczalności kosztów finansowania dłużnego należy liczyć jako kwotę 3 mln zł plus 30 proc. tzw. podatkowego EBITDA, czy też podatnik powinien wybrać jedną z tych kwot. Literalna wykładnia przepisów dosyć jednoznacznie wskazuje, że ograniczeń nie stosuje się do nadwyżki kosztów finansowania dłużnego w części nieprzekraczającej 3 mln zł (a więc – a contrario – powinno się je stosować jedynie do nadwyżki). Sądy administracyjne od początku skłaniały się ku takiemu właśnie rozumieniu przepisu i wydają wyroki, które potwierdzają wykładnię językową przepisu. Dyrektor KIS konsekwentnie prezentuje jednak odmienne stanowisko twierdząc, że kwot 3 mln zł i 30 proc. EBITDA nie należy sumować, powołując się – w nieuprawniony sposób – na treść dyrektywy ATAD. Kolejne wyroki sądów administracyjnych nie wpłynęły na zmianę linii orzeczniczej Dyrektora KIS.

Źródło: Prawo.pl
Ekspert: Robert Lipiński